szkolenia UML
Jako, że treść niniejszej publikacji koncentruje się na fragmentach wyodrębnionych, w dalszej jej części zostaną przedstawione wybrane elementy tej kategorii UML 2.0. Jeśli czegoś nie zrozumiesz zawsze zostają szkolenia UML
Fragment wyodrębniony jest to część diagramu sekwencji charakteryzująca się specyficznymi właściwościami bądź wnosząca do diagramu sekwencji dodatkowe informacje. Stosowanie fragmentów wyodrębnionych umożliwia bardziej precyzyjne zobrazowanie istoty interakcji, co jest szczególnie ważne w przypadku systemów czasu rzeczywistego oraz wspomagających skomplikowane procesy biznesowe. Specyfika fragmentu wyodrębnionego jest ściśle uzależniona od charakteryzującego go operatora interakcji. Stanowi on w istocie sprecyzowanie sposobu funkcjonowania fragmentu wyodrębnionego. Wyróżniono dwanaście operatorów interakcji definiujących fragmenty wyodrębnione. Są one terminami angielskimi lub ich skrótami. Oto kilka z nich:opt opcja,neg funkcjonalność nieprawidłowa, assert formuła, seq słabe uporządkowanie.
Przedmiotem rozważań zaprezentowanych w niniejszej publikacji są udoskonalenia związane z superstrukturą języka UML, wprowadzone wraz z wersją 2.0 tego standardu. W odróżnieniu od modyfikacji poczynionych w ramach poprzednich rewizji języka, zakres udoskonaleń związanych z przejściem pomiędzy wersjami 1.5 oraz 2.0 określić należy jako znaczny. W niniejszym referacie skoncentrowano się na jednej, ale bardzo znaczącej modyfikacji standardu UML, tj. fragmentach wyodrębnionych i związanych z nimi operatorach interakcji. W części pierwszej opracowania zarysowano główne zmiany i modyfikacje w języku UML 2.1 . Następnie w części drugiej zdefiniowano pojęcie fragmentu wyodrębnionego i przedstawiono sposoby jego dokumentowania. Część trzecia opracowania zawiera klasyfikację fragmentów wyodrębnionych, a czwarta ich zastosowanie.
Dzięki pracom Three Amigos G. Boocha, J. Rumbaugh oraz I. Jacobsona język UML stał się bardzo popularny w środowisku twórców systemów informatycznych. Język ten w sposób ciągły jest doskonalony, przede wszystkim dzięki pracom OMG Object Management Group. W sierpniu 2003 roku OMG opublikowała raport UML 2.0 Superstructure Specification, w której przedstawiono pełną dokumentację języka UML 2.0. Zasadnicza modyfikacja w stosunku do UML 1.5 to: wprowadzenie trzech nowych rodzajów diagramów: diagramu struktur połączonych (ang. composite structure diagram), diagramu harmonogramowania (ang. timing diagram) oraz diagramu sterowania interakcją (ang. interaction overview diagram).
Do grupy diagramów, które uległy najdalej idącym modyfikacjom i wzbogaceniu należą diagramy sekwencji. Diagramy sekwencji są najczęściej stosowanymi w praktyce spośród wszystkich diagramów interakcji, co można przypisać ich precyzji w porządkowaniu złożonych interakcji. Diagramy te są ściśle powiązane ze scenariuszami przypadków użycia, dokumentując ich funkcjonalność.
Podstawowym mankamentem diagramów sekwencji w wersji 1.5 UML było modelowanie a dokłądnie ograniczony zakres możliwości organizowania przez projektanta poszczególnych komunikatów w logicznie uporządkowane bloki, zawierające określoną funkcjonalność. Semantykę systemu w diagramach sekwencji w wersji UML 1.5 można było jedynie opisać przy pomocy indywidualnych kategorii modelowania, to jest, np. poprzez: tworzenie i niszczenie obiektów,modelowanie samowywołania
Do nowych kategorii modelowania diagramów sekwencji, zaproponowanych przez OMG, należy zaliczyć, np. bramy (ang. gates).