skąd się biorą ksiązki do antykwariatu
Niewiele wiadomo o produkcji książki rękopiśmiennej w Polsce ówczesnej. Niektórzy badacze nawet wątpią, czy w tym czasie w ogóle istniały na jej terenie jakiekolwiek skryptoria.
Decydującym w tym względzie momentem było przyjęcie przez Mieszka I jego dwór w 966 r. religii chrześcijańskiej według obrządku łacińskiego przez co Polska dostała się w orbitę wpływów kultury zachodniej.
Pierwsze księgi zostały do Polski zaszczepione przez księży przybyłych z Czech w orszaku Dąbrówki. W tym czasie nauka pisania i czytania na terenie Polski była zjawiskiem niezwykle rzadkim.
Posiadali tę sztukę właściwie tylko obcokrajowcy, przebywający tutaj np. w celach misyjnych oraz ich uczniowie należący również do stanu duchownego. Dlatego też jeśli istniały wówczas wydawnicwa pisarskie, to podobnie jak w całej Europie, należy się ich doszukiwać w opactwach
mi.in. benedyktyńskich, które znajdowały się np. w Łysej Górze i Trzemesznie.
Antykwariat (od łac. nazwy antiquarius to osoba zajmująca się starymi rzeczami)
* w moim rozumieniu to firma zajmująca się handlem starymi przedmiotami, lub też mającymi wartość historyczną, estetyczną, materialną
* sklep oferujący antyki [zabytkowy przedmiot sztuki dawnej bądź książki (głównie używane)]. Do przedmiotów tych należeć mogą: woluminy, obrazy, rzeźby, meble, stare pocztówki, ryciny, nuty, grafiki, rękopisy, wyroby artystyczne, numizmaty, komiksy, płyty analogowe lub inne itp.
dobry antykwariusz nie powinien tylko zajmować się sprzedażą, powinien również zajmować się historią dlatego postaramy się opisać w jaki sposób na przestrzeni wieków kształtowały się sposoby produkcji, wytwarzania ksiąg.
aby [link]antykwariat[link] mógł sprzedać dowolną ksiązkę - musi ona najpierw być wyprodukowana
Dawniej do pisania wykorzystywano wyłącznie pergamin. Pierwsza znana dziś wiadomość o papierze w Polsce pochodzi z r, 1325, chodzi w niej o rachunki z dziesięcin, zbieranych przez wysłanników papieskich. Sami, natomiast Polacy zaczęli pisać na papierze dopiero ok. roku 1360. Na rządy więc Kazimierza Wielkiego przypadł początek
coraz częstszego wypierania pergaminu przez tańszy od niego papier, choć ten prawie do końca XV w. pochodził wyłącznie z zagranicy. Mimo to już o sto lat wcześniej zdobył on wyraźną przewagę nad pergaminem i w teorii ograniczył jego stosowanie dla szczupłej grupy rękopisów. Były to przede wszystkim księgi liturgiczne oraz inne, którym z jakiś powodów zamierzano nadać piękną szatę graficzną. (np. przeznaczone na podarunki).
Ich produkcją od końca XIV w. aż do początku XVI stulecia zajmowali się nie tylko bracia, lecz również ludzie świeccy. Mianem tym określano artystę, zawodowo uprawiającego tę sztukę w celach zarobkowych.
Oprócz działalności, jaką w zakresie książki rozwijały klasztory, takie jak: Płock czy Wrocław, wybitną rolę odegrał również dwór książęcy. Rozległe stosunki dyplomatyczne i personalne rodziny piastowskiej z Zachodem liczne poselstwa do Czech, Rzymu ułatwiały import książki.
Cenne książki sprowadzane były do Polski za pośrednictwem księżniczek zachodnich, które tu osiedlały się jako żony władców.
Nie zachowały się do naszych czasów stare rękopisy, które zgromadzili pierwsi Piastowie, ponieważ zginęły w wojnach, jakie rozpętały się po śmierci Mieszka II (1034 r.) i w czasie najazdu Brzetysława czeskiego w 1038 r.